Café Bohemia schotelt een Film- en lezingenavond rond re-enactment voor. Centraal onderwerp luidt als volgt: het verleden als middel tot re-identificatie. In de audiovisuele- en beeldende kunsten vormen re-enactments vandaag een markant verschijnsel, hoewel het fenomeen in de documentaire niet nieuw is. Filmpionier Mélies herensceneerde al in 1900 de Chinese Bokseropstand. Ook documentairemaker Robert Flaherty liet niet na om in de stille film klassieker ‘Nanook of the North' (1922) één en ander in scène te zetten. De Inuit die in het echt met geweer jaagde, rust hij uit met pijl en boog; de Eskimo wendt een gevecht voor met een dode zeehond, enz.
Het verschil met deze werken uit de beginjaren van de film en re-enactments vandaag, is dat een honderdjarige (massa)mediageschiedenis tussen beide ligt en dat onze verhouding tot geschiedenis fundamenteel veranderde. De wereld is tot in zijn kleinste uithoeken zo in kaart gebracht dat een van de weinige potentiële ruimtes waarover de mensheid nog beschikt paradoxaal nu net het verleden is. De boeiendste en betekenisvolste re-enactments vandaag zijn deze die traumatische (en dikwijls fel gemediatiseerde) historische gebeurtenissen als uitgangspunt nemen; waar elementen van catharsis en maatschappelijke kritiek de kern van uitmaken en die in tegenstelling tot de generische audiovisuele productie het eigen medium zichtbaar maken. De lezing gaat nader in op drie voorbeelden: ‘The Eternal Frame' (1975) van het Californische kunstenaarscollectief Ant Farm, ‘The Battle of Orgreave' (2002) van beeldend kunstenaar Jeremy Deller en filmmaker Mike Figgis en de docu-fictie ‘La Commune (Paris, 1871)' (2000) van Peter Watkins.
