Blackmail (1929), Alfred Hitchcock

Blackmail is een vroege Hitchcock uit de Britse periode van de Master of Suspense. Naast zijn positie in het algemene oeuvre, is de film vooral interessant voor zijn unieke technische productie. Initieel opgevat als stille film veranderde hij nog tijdens het filmen in een geluidsfilm. Gelanceerd als een van de allereerste Britse 'all talkies', RCA Photophone sound-on-film, wordt de film beschouwd als een mijlpaal in de Britse filmgeschiedenis. Het proces van de sound-on-film stond nog in zijn kinderschoenen en de crew werd geconfronteerd met de typische problemen van de vroege geluidsfilm. Het zware accent van de Tsjechische stille filmactrice Anny Ondra was niet geschikt en het was op dat moment onmogelijk om haar stem te dubben. In plaats van haar te vervangen en de film opnieuw op te nemen, werd actrice Joan Barry ingehuurd om de monologen offscreen in te spreken, terwijl Anny Ondra live synchroniseerde met haar lippen. Erg bevorderlijk voor haar acteerprestatie was deze kunstgreep niet. De komst van de geluidsfilm betekende dan ook het einde van haar internationale acteercarrière. Het gegeven maakt de film vanuit het standpunt van geluid wel een uniek tijdsdocument over een scharnierperiode uit de filmgeschiedenis. Blackmail was een commerciële hit en werd door de critici geloofd voor zijn inventiviteit. Kort na de talkie werd er een stille versie uitgebracht, omdat de meeste cinema's nog niet over de vereiste apparatuur beschikten. De stille versie was populairder dan de geluidsversie.

Blackmail is daarnaast ook interessant voor het gebruik van typische Hitchcock eigenschappen: een mooi blondje in gevaar en een beroemd monument in de finale. Zonder dat de producers het wisten, gebruikte Hitchcock het Schüfftan process voor de scenes in de leeszaal van het British Museum.